fragment recensie expositie 'Organisch & Automotief'

02-09-2016, Kunstlokaal No.8, Jubbega, Auk Russchen & Olaf Mooij

HET KUNSTLOKAAL ALS EEN BIOLOGISCH LABORATORIUM

Wat een treffende combinatie aan kunststukken in de nieuwe tentoonstelling van Kunstlokaal No.8. Het is een letterlijke benadering van waar de samenstellers voor staan, namelijk de visuele dialoog. De versterkende verrassing, het elkaar verwonderend bevragen en eigenzinnig uitdagen.

Aansluitend op de mechanische organismen van Olaf Mooij, die voor hun leven al de dood vonden, laat Auk Russchen vormen bestaan. Een volgende stap in de metamorfose van ei tot imago. Vooral wordt het moment van de larve of rups uitgebeeld. Het organisme dat nog niet geheel volwassen is en in de jeugd al het leven kan laten. Zo hangen en staan ze hier te drogen. Liggen voor determinatie op glazen plaatjes, want nog steeds houd ik mij op in dat laboratorium voor onderzoek. Een museale opstelling van gekromde lijfjes, gedroogde velletjes en geplukte paddenstoelen. Rupsen, larven, kwallen, zwammen. Vergaard, verzameld, opgevist, geplukt. Kleintjes die in een handpalm passen, maar ook grote die je kunt omarmen. Vooral deze brengen de fantasie op hol. Door legio aan gaatjes in de huid veranderd het aanzicht bij voortgang. In gedachten nestel ik me in de holte en wordt tot dat ongeboren leven. Ik voel de sensatie van het geboren worden, te ontpoppen tot levend lidmaat, een nieuwe wereldburger die in verwondering de aarde opstapt.

© copyright: Jurjen K. van der Hoek




jurywoorden ontwerpwedstrijd 'New Traditional Jewellery', Westergasfabriek Amsterdam

04-11-2010


De broche Ode van Auk Russchen (1971) werd uitvoerig besproken door de jury en was een verrassende winnaar van de internationale sieraadontwerpwedstrijd New Traditional Jewellery 2010. Haar inzending gaf blijk van lef en authenticiteit; in de uitbundige kleurenmassa van meer dan 300 ingezonden sieraden intrigeerde haar grauwgekleurde, compacte en doorwrochte vorm, een beeld dat na-ijlde in mijn hoofd, vragen opriep en antwoorden verhulde.

Een minimalistisch rauw sieraad met slechts subtiele roze accenten ingestuurd voor een wedstrijd met als thema "True Colours", deed een authentieke geest vermoeden. Krachtige uitdrukking van innerlijke noodzaak en bezieling...


© copyright: Theo Smeets (jurylid NTJ + docent University of Applied Sciences, Trier)




fragment openingsspeech expositie 'Textiel in de kunst 2' in Pulchri Studio, Den Haag

16-08-2008


De principes van de natuur, wetten van ontwikkeling en uiterlijke vorm zijn voor de exposanten van de tentoonstelling "Textiel in de kunst 2" een bron van inspiratie. Ik heb net het getoonde werk in ogenschouw genomen en zou graag bij wijze van subtitel "Verwondering over de natuur" willen toevoegen, een zinssnede die Auk Russchen in een emailwisseling met mij gebruikte. "The poetry of earth is never dead" zo begint een gedicht van de Engelse dichter

John Keats over sprinkhaan en krekel. De poëzie van de aarde, een poëtische vertaling van natuur in textiele vormen, dat is de verwantschap van de hier getoonde werken. Flora en fauna dienen als inspiratiebron, verschijnen in vele gedaanten, microscopisch klein of als blow up van natuurlijke vormen.



Auk Russchen gaat abstrakter te werk in haar kleine sculpturen van vilt en geitenhuid die doen denken aan ingewanden, uitvergrote insectenlarven, watervlooien of voor wie ooit in de woestijn heeft vertoefd: de gedroogde poep van kamelen die een soortgelijke vervilte structuur laat zien. Vilten is een behoorlijk bewerkelijke en tevens meditatieve omgang met textiel materiaal: losse vezels wol worden met behulp van water en groene zeep urenlang in doeken gerold totdat er een gevilt vlies of een vorm ontstaat. Auk zegt dat de sculpturen in dit bewerkelijke procede letterlijk onder haar handen worden geboren.


Vilt als materiaal in de 20ste eeuwse kunst wordt door velen geassocieerd met het werk van de Duitse kunstenaar Joseph Beuys. Toen ik Auk vroeg of Beuys´ sculpturen en installaties haar werk inspireren was het antwoord een duidelijk nee. "Mijn inspiratie komt grotendeels voort uit mijn verwondering over de natuur" zei Auk, een verwondering die zij eerder terugziet in de fotografieën van flora van Karl Blossfeldt en het prachtige fotowerk van Andy Goldsworthy.


Ik begrijp achteraf ook haar antwoord, omdat het proces van het maken voor haar zo´n belang heeft en dat geldt ook voor een kunstenaar als Andy Goldsworthy. Goldsworthy die zich juist helemaal onderdompelt in het proces en in zijn vergankelijke werken processen in de natuur, zoals het weven van een spinnenweb of het bouwen van een vogelnest, echoot. Ook het oog voor detail deelt Auk met deze kunstenaar: "achteloze achterblijfsels" zoals halfvergane skeletten, zeewierresten en schimmels inspireren haar tot haar sculpturen van vilt of geitenhuid die heel organisch ogen, een poëtische toenadering vormen tot de natuur.


© copyright: Suzan Russeler (conservator Europees textieldesign Textielmuseum, Tilburg)




fragment recensie 'Open Stal' in Beelden, kwartaalblad voor ruimtelijk georienteerde kunst

uitgave juni 2008


Traditiegetrouw vindt hartje zomer in het Friese dorp Oldeberkoop de kunstmanifestatie ''Open Stal'' plaats, dit jaar al weer voor de 37e keer. Elk jaar wordt een thema gekozen als rode draad voor de manifestatie. Het thema voor 2008 is ''binnen & buiten''. De meest harmonische eenheid van locatie, thema en beleving vormt het werk van Auk Russchen, die in een onopgesmukte stal vol landelijke geuren objecten toont van binnenste buiten gekeerde huiden. Een letterlijkere interpretatie van het thema lijkt bijna niet mogelijk. Het idee is puur, poetisch en confronterend tegelijkertijd.


© copyright: Geraart Westerink




fragment recensie dagblad Stentor: expositie 'Omarmen'

04-04-2008


De tentoonstellingstitel 'Omarmen' stuurt de gedachten onmiddelijk in een bepaalde richting, maar de lading van de expositie wordt erdoor gedekt. De uitdaging van de afzonderlijke kunstenaars is om met persoonlijke visies, unieke vormgeving en bijzonder materiaalgebruik te ontsnappen aan de beperkte bewegingsvrijheid die de expositietitel suggereert.

Anja Cohen, Auk Russchen en kunstenaarsduo Brech hebben daar weinig moeite mee. Enerzijds blijven ze keurig binnen de context van de titel 'Omarmen' en anderzijds onderstrepen ze dat vindingrijke kunstenaars met dit gegeven alle kanten op kunnen. De viltsculpturen van Auk Russchen bevestigen de eigenschappen die doorgaans aan vilt worden toegeschreven. Het is dus niet verwonderlijk dat Russchen het in haar werk graag wil hebben over voelen en gevoeligheid. Zij benadrukt de tactiele aard en hoedanigheid van het materiaal dat zij gebruikt. Daarnaast spelen transformatieprocessen, zielsverhuizingen en metamorfosen een belangrijke rol. Dode materie krijgt een ziel.


© copyright: Wim van der Beek




recensie 'Auk Russchen-kunst van de dag' op galeries.nl

23-11-2006


Bolletjes merinowol worden bij elkaar gehouden door kasjmierhaar. Kun je een sculptuur met een ultieme aaibaarheids-factor samenstellen? Zulke zachte materialen nodigen nu eenmaal uit tot interactie. Elke sculptuur lijkt een levend wezen of een plant uit een andere dimensie: een insect, een paddenstoel of een onderwaterplant. Ondanks dat de wezens niet determineerbaar zijn volgens onze handboeken, herken je ze meteen als organische wezens en behoren ze duidelijk tot één familie.

Russchen heeft hiermee een intrigerende vormentaal ontdekt. Ze weet het vilten te ontdoen van zijn zweverige antroposofische bijsmaakje en de techniek in te zetten om de wol niet alleen bij elkaar te houden, maar vooral ook te transformeren tot een nieuwe materie. De huid van haar objecten ondersteunt de vorm: in het vilt brengt Russchen allerlei structuren aan zoals schubben en ribbels. Dat zijn juist de elementen die het wezen tot leven weten te roepen. Zonder te weten waar de sculptuur haar wortels heeft, neem je haar voor lief en verwelkom je deze bijzondere organismen.


© copyright: Roos Stamet-Geurs




recensie Leeuwarder Courant: expositie 'Natuurlijk evenwicht'

18-10-2003


Auk Russchen noemt haar atelier "Bemiddelingsburo voor alleenstaande oervondsten". Ze werkt met gevonden materialen en het maken van kunstwerken ziet ze als het regelen van ontmoetingen tussen die materialen. Russchen exposeert bij de Galerij van De Lawei in Drachten.

Behalve gevonden materialen als drijfhout, stukjes textiel of roestend ijzer gebruikt ze organische materialen als vilt, stro, handgeschept vlaspapier en schapenwol. Met veel gevoel voor esthetiek verwerkt ze het allemaal tot abstracte objecten.

Alles wat ze exposeert is met grote perfectie gemaakt, harmonieus van vorm en kleur en heeft een sterk aardse uitstraling. Toch maakt het werk zonder uitzondering ook een speelse indruk. Ondanks de aardsheid blijft het lichtvoetig en dat is vooral te danken aan Russchen gevoel voor compositie.

Haar werk heeft steeds een fraai ritme. Dat zit in lijnen en vlakken, maar ook in subtiele glansverschillen van de materialen en in de wisselende kleurnuances. Daarnaast zijn er binnen de composities altijd kleine maar sterk bepalende verstoringen van de geometrische ordening die het werk iets vrolijks geven.


© copyright: Johanna Schuurman

AUK RUSSCHEN
--> organische verwonderinghome.html